O xornalista Fernando Neira foi o encargado de poñer negro sobre branco o que deron de si estes quince anos. O seu texto, cunha estrutura narrativa moito máis próxima á novela do que é habitual no campo das biografías, e o abondoso material gráfico do que dispoñiamos déronnos as claves para construír a maqueta: tratar de xeito independente as páxinas de fotos e as de texto, e reforzar nestas últimas a fluidez do texto. Para conxugar estas dúas directrices definimos unha retícula modular que nos dese unha alta versatilidade á hora de compoñer as páxinas de fotografías e que nos permitise encaixar unha columna de texto axeitada para unha lectura continuada.

Na imaxe corporativa do seu obradoiro -Eferro- quixemos reflectir ese aire desenfadado das súas pezas construíndo un logotipo de trazos moi orgánicos e cun certo pouso manuscrito. Coa cor reforzamos tamén eses rasgos de vitalidade e calidez tan presentes nos seus traballos.

No material corporativo fixemos fincapé na claridade e sinxeleza formal, como homenaxe á sinceridade construtiva dos zocos. Nel construímos sobre un esquema clásico, facendo unha única concesión ao ornamento nas liñas de puntos que enmarcan o subtítulo e que evocan as puntadas da agulla sobre o coiro.

O encargo ten a súa orixe na necesidade de conxugar con harmonía un lavalouza coas funcións auxiliares na cociña dunha vivenda de feitura tradicional, cunha personalidade moi marcada tanto polos materiais como polas solucións formais e construtivas de seu.

No eido funcional, decidimos dividir o moble en dúas partes -por unha cuestión manexabilidade para construílo e instalalo- e colocar as diferentes funcións que comprende atendendo á orde na que se levan a cabo. Deste xeito a secuencia consta dun pequeno vertedeiro auxiliar, o lavalouzas e logo un contedor de almacenaxe de louza e demais útiles habituais en calquera cociña.

Formalmente defínese pola ausencia de concesións formais gratuítas, tentando acentuar as cualidades expresivas dos materiais e a da rigorosidade construtiva coa que o carpinteiro executou o traballo. O moble está feito na súa totalidade en madeira maciza de castiñeiro, acabada con lasur mate incoloro con base de auga e mármore branco Macael.

Un dos factores principais a contemplar no desenvolvemento era a versatilidade do stand -posto que vai ser utilizado en varias feiras-, razón pola cal traballamos coa idea dun sistema expositivo modular a partir dun modelo clásico taboleiro-cabaletes, que permitise diversas ordenacións no espazo do stand (distribucións lineais, en L, exentas…). Os cabaletes invertidos ofrecen ademais a posibilidade de variar a altura do taboleiro.

Para artellar a exposición das pezas nestes expositores valémonos das propiedades da lycra, a cal tensamos sobre un taboleiro con diversos obxectos que alteran a superficie e compoñen topografías sobre as que colocar as pezas.

No que respecta á iluminación aplicamos dúas solucións complementarias: unha iluminación na base dos taboleiros, que acentúa a sensación de orografía da lycra, e unha cenital -formada por lámpadas pregables- para iluminar correctamente as pezas expostas.

O stand complétano dous baúis de transporte, con espazos para gardar todo o necesario para a montaxe do stand. Ademais, cada un deles dispón de varios caixóns e bandexas extraíbles nos que poder dispoñer o mostrario co catálogo completo de pezas. Esta circunstancia, combinada coa altura dos baúis -a axeitada para sentarse- desdobra a función destes, convertíndoos nunha zona de atención ao cliente.

Na concepción do trofeo para esta 2ª edición do festival quixemos xogar con esa idea de inestabilidade e coas posibilidades que nos daba a aplicación de novas tecnoloxías (tanto a nivel software como no hardware), pouco habituais neste tipo de obxectos.

O resultado é un trofeo case arquetípico no seu estado ‘estable’ pero que se activa ao levalo á posición de inestabilidade, creándose un constante flutuar de cor nas tres C’s que conforman o logotipo do festival.

No desenvolvemento deste proxecto contamos coa inestimable colaboración dos membros da asociación, que foron quen de resolver con éxito toda a parte electrónica do trofeo -con software e hardware libre, por certo-.

Na actualidade, ese modelo de compraventa está recuperando a súa vixencia, desta volta en forma de grupos de compra, produción ecolóxica, distribución directa, ecocestas… Os beneficios deste sistema son obvios: O consumidor obtén produtos de moi alta calidade, dos que coñece a súa procedencia e a un prezo xusto; o produtor obtén unha rendibilidade axeitada a través modelo de produción non intensivo e, á vez, crea unha fidelidade na demanda.

Un dos elementos fundamentais no conxunto de accións que conforman este sistema son os contedores dos produtos. O habitual é empregar caixas de madeira (normalmente balsa) ou de cartón, aínda que ultimamente se están empregando tamén caixas de plástico. Todas elas presentan varios inconvintes relacionados coa súa resistencia, co seu ciclo de vida ou coa enerxía necesaria para a súa produción e reciclaxe. Por todo isto propuxémonos desenvolver un modelo de contedor que atendese a aquelas eivas que observamos nas solucións actuais, e así é como nace Amelia.

En Amelia repartimos as funcións entre as dúas partes que a conforman: a bolsa de loneta e a estructura de madeira. Con esta disociación resolvemos cuestións relativas á conservación dos alimentos nas caixas, a ergonomía, a apilabilidade e a optimización do volume ocupado; e todo isto conseguímolo empregando materiais dunha alta durabilidade e que son facilmente reparables.

Ademais de resolver estas funcións eminentemente prácticas, o principal obxectivo de Amelia é o de contribuir a comunicar o valor e a calidade dos produtos que contén, á fin e ao cabo detrás destes produtos e do xeito en que chegan ao consumidor atopamos modelos de relación xustos e sostibles, tanto desde o punto de vista ecolóxico coma humano.

Creamos ‘Enredando’ como marca xeral da iniciativa, baixo a cal que desenvolven cada unha das actividades artesanía-escola, buscando a maior versatilidade posible. Desta maneira conseguimos que funcione como marca principal -de xeito autónomo-, ou como marca secundaria naquelas accións para as que se cree unha marca propia (coma neste caso).

No seu interior atopamos todo o necesario para que os vermes realicen todo o seu ciclo vital, desde a caixa na que se gardan os ovos e os casulos ata unhas pezas de cartón, coas que montar unha retícula que se pendura da tapa da caixa e na que os vermes farán o seu casulo de seda.

Outro material que se desenvolveu para esta unidade didáctica foi un manual para o cultivo dos vermes da seda -que se presenta en formato de póster despregable-, un conto para os rapaces de primaria -ilustrado por Quico-, e unha tarxeta que se acopla na parte frontal da caixa e que nos serve para facer as anotacións do seguimento que se lle vaia facendo aos vermes.

Debido á delicadeza destes vermes empregamos materiais e procesos que non conlevasen ningún tipo de tratamento químico, así servímonos da cola natural para fixar as pezas de madeira ao natural ou do láser para gravar a tapa da caixa. A caixa é ademais reutilizable, gárdase para repetir o proceso de cría en anos consecutivos.

Con motivo desta presentación tamén terá lugar unha mesa de debate aberta na que, baixo o título ‘Mesa de Acción. Radiografía do Deseño Galego’, varios profesionais e docentes intercambiarán impresións sobre o pasado, presente e futuro do deseño galego.

Máis información na páxina da DAG ou na de Acción DAG.

A imaxe gráfica toma referencias nas marcas tradicionais -as marcas dos canteiros, os ferros de marcar o gando…- que facían referencia á propiedade ou á autoría dun ben.

O restaurante ten un peso específico dentro do conxunto, polo que creamos unha marca propia empregando o mesmo plantexamento que na marca raíz. Dentro das aplicacións para este espazo destaca a carta, para a que se ideou un sistema de montaxe sinxelo que nos permitise facer cambios no menú sen necesidade de cambiar toda a carta.

www.paradadefrancos.com

Situada no barrio da Chaínza, a antiga Fábrica de Curtidos dos Cadarso é unha testemuña en pé daquela época dourada que hoxe fica esquecida. A intervención sobre o complexo persegue recuperar as antigas edificacións tanto de vivenda como de actividades industriais, así como os espazos exteriores, para unha fin museística e cultural.

O símbolo gráfico que representa o complexo recupera unha antiga ilustración das instalacións da fábrica de curtidos, que mediante un proceso de síntese na representación busca establecer un diálogo entre dous tempos. A orientación ascendente da construción tipográfica, así como as ligaduras entre caracteres, tentan recuperar a referencia da sinatura manuscrita como orixe da marca comercial.

O nome xorde da mestura de diversos calificativos que definen esta tipoloxía de produtos, coa intención de construir fonéticamente un vocábulo novo sen significado de seu, de fácil lexibilidade e con capacidade de proxección.

Na construción tipográfica existía a necesidade de comunicar unha serie de valores de marca que se movían entre a tradición e un axeitado nivel de actualidade, polo que optamos por practicar modificacións dun xeito progresivo sobre unha tipografía clásica, coa fin de gañar en contemporaneidade e diferenciación. A marca complétase con dous parénteses colocados a nivel de superíndices que reforzan a idea de selección.

Deste xeito, e sen intención previa algunha, fomos conformando case un comando de intervención cultural cunha ampla orientación profesional. Ao contrario do habitual percatámonos que isto xa era un feito e o casamento só precisaba dun nome e dunha imaxe para rematalo, e ata niso foi fácil o acordo. O nome aúna vida, fecundidade e territorio, baixo unha aparencia gráfica sinxela e amable, tentando manternos á marxe das tendencias gráficas. Como espazo de mostra e difusión do sentir e facer da equipa, desenvolvemos un sitio na rede onde colgar os traballos que se van realizando.

Cada vez é máis habitual ver postos de venta dos excedentes deste autoconsumo nas beiras das estradas. Postos improvisados con reixas, mesas vellas ou carretas nos que se poden atopar produtos de tempada, frescos, a un prezo xusto para o comprador e para o produtor.

Surtidhora é un sistema de caixas modulares e un carriño de transporte creados para facilitar as tarefas relacionadas co transporte e venta destes excedentes, mellorando ademais a conservación dos produtos e facendo máis visible esta actividade.

O elemento fundamental do sistema son as caixas para transportar os produtos. Os seus costados -fabricados en contrachapado e acabados con pintura de efecto pizarra- teñen un particular perfil que permite adoptar tres posicións distintas na porta frontal da caixa, desta maneira podemos ter a caixa pechada, semiaberta ou totalmente aberta. A base e as caras frontal e traseira prodúcense en diversos materiais -taboleiro perforado, tea de cáñamo, corres de carballo e trenzado de varas e corda- en función do tipo de produto que vaia aloxar para optimizar a súa conservación.

O carro permite transportar ata catro caixas nunha postura óptima para o desprazamento. As caixas encaixan na estrutura do carriño e fíxanse a el na parte posterior cunhas pinzas metálicas, deste xeito non se moven no transporte e así o seu deterioro é menor. A esta estrutura tamén se fixa unha rede elástica que permite levar diversos obxectos -bolsas, unha pequena báscula…-.

Na construción da marca empregamos unha tipografía de rasgos amables, lixeira e nunha cor neutra cunha lixeira calidez. Como recursos secundarios -que aplicamos na papelería e na web- empregamos diversos tipos de asento como representación de diversos caracteres psicolóxicos. As distintas ordenacións e posicións destes asentos fan referencia ás diversas circunstancias psicolóxicas persoais ou de grupo -parella, familia-.

No deseño do mobiliario para o seu gabinete tamén quixemos facer patente as sensacións de calidez e comodidade, necesarias para o desenvolvemento da actividade. A madeira maciza, traballada a partir de tablóns de espesor constante, e combinada con chapa metálica e trenzados de fibras vexetais, é o eixo dun mobiliario que pon en valor o rigor construtivo da tradición.

A partir dun plantexamento formal marcado pola sinceridade estrutural, con encontros e ensambles á vista, desenvolvemos as diversas pezas de mobiliario (cadeiras, butacas, mesas, estanterías, aparadores e carriños auxiliares), todas elas fáciles de producir, coa idea de que poidan ser fabricadas por unha carpintaría de baixa tecnoloxía.

Con Idea Núa buscamos o xeito de presentar a psicoloxía como un ámbito máis da saúde pública, desprendendo esta disciplina da aura traumática que habitualmente a rodea.

Na construción da marca quixemos destacar a organicidade, a pureza e a sinxeleza formal das súas pezas. Creamos entón un logotipo de trazos abertos, con pequenas variacións no espesor do trazo, que nos recordan aos procesos manuais da artesanía. Completamos a marca empregando un azul e un gris que lle aportan frescura e actualidade.

No desenvolvemento gráfico asimilamos a mensaxe kosmogónica e deconstruímola, para despois aplicar cada un dos posibles enfoques nos diversos materiais que compoñen o disco. Así, creamos constelacións e símbolos que ilustran cada un dos sete berros -concibidos por Olaia para a súa videocreación-, radiacións de fondo cósmicas que identifican á música cos seus creadores ou nebulosas ficticias que ilustran esta mensaxe común do disco.

O logotipo tamén foi obxecto dun exercicio de estilización que simplificou os seus trazos, a construción tipográfica de ‘Berrogüetto’ e ‘kosmogonías’ busca analoxías formais con este renovado logotipo. No libreto establecemos un xogo que busca a complicidade do lector: ademais da clásica estrutura lineal de lectura buscamos outros xeitos de ler e de ordenar, nos se que fan visibles mensaxes ocultas e relacións entre constelacións, berros e músicos.

Á hora de desenvolver un concepto gráfico-material para a sinalización que reflectira a diversidade de aproveitamentos do río, así coma o seu carácter vivo, tiñamos a dúbida de como xunguir na solución o binomio tradición-contemporaneidade. Un conxunto de sete pictogramas remítennos ás diferentes tipoloxías de aproveitamento hidráulico desde a perspectiva humana, estes pictogramas identifican os diferentes gremios a través de posicións corporais, cortes de roupa, apeiros e xeitos de transporte, extraídos de fotografías antigas.

No sistema de sinalización empregamos cerámica como soporte dos pictogramas e da micro-toponimia e chapa de zinc, que serve tanto de soporte á cerámica como de espazo no que expoñer material relativo á interpretación do espazo. A cor e porosidade da pasta cerámica fai referencia ás tonalidades da area con diferentes graos de humidade que o río vai depositando nas marxes, mentres que o zinc remítenos á tradicional aplicación deste material en caldeiraría e canos de recollida de augas. A produción do traballo cerámico correu a conta de Puri Fernández Moré, ceramista de Teis-Vigo.

Ademais das pezas de sinalización direccional e microtoponímica, instaláronse dous grandes paneis: un no acceso principal ao barrio, con indicacións xerais para a orientación, e outro no lavadoiro, de interpretación xeral do conxunto, por ser por tradición un espazo de encontro.

No plantexamento gráfico procuramos a forma de reflectir todos aqueles campos do desenvolvemento de produto nos que a acción do deseño pode ser factor de innovación. Deste xeito definimos cinco campos de acción do deseño: captación das necesidades da demanda, medio ambiente, definición formal do produto, comunicación e optimización da produción. Para expresar graficamente o concepto identificamos o deseño cun sifón do que sal un chorro de material, que é inxectado para dar forma a cada un dos símbolos gráficos asociados aos cinco campos definidos anteriormente.

O concepto gráfico foi despois aplicado na comunicación das xornadas (tarxetóns e follas de inscrición) e na sinalización na sede das xornadas (tanto no exterior coma nos accesos e a sala de conferencias). Desenvolveuse tamén unha animación para proxectar entre as intervencións dos poñentes.

Tres foron os eixos que marcaron o fío condutor deste proxecto: En primeiro lugar xerar valor a partires da ensamblaxe de diferentes elementos comúns -algúns deles de refugallo- para conseguir un producto novo, valor que ven dado por unha nova función de uso adquirida pola suma das cualidades de seu de cada compoñente. Outra motivación que posúe o exercicio é o factor sostibilidade, que recae na reutilización de obxectos que chegaron ao remate da vida útil para a cal foron concibidos. Un terceiro móbil -e non por iso menor- para desenvolver esta experiencia é a intención de reinterpretar o case tradicional emprego do metálico ou somier como módulo de peche en fincas ao longo de toda a xeografía galega, á fin de redefinir o uso post-mortem e a súa capacidade de integración.

A partires do uso socialmente establecido de separador de espazos, propuxemos contextualizalo en interiores tanto domésticos como de oficina, engadíndolle a función de emparrado sobre o que gabea calquera planta trepadora de interior. A localización da peza en espazos de traballo incide na dirección de conseguir ambientes de traballo máis agradables e humanos, a través da creación de sensacións vinculadas ao espazo natural.

Para conter o substrato da planta empregamos unha canaleta liñal de formigón polímero do mesmo ancho que o metálico, que serve tamén como base de apoio. A peza péchase cunhas sinxelas rodas que contribúen a unha maior estabilidade e fan posible o seu desprazamento, podendo redefinir o espazo interior dun xeito rápido e cómodo. As especies que empregamos foron o xasmín de Madagascar ou estephanotis e o ficus sunny.

As imaxes foron tomadas polo fotógrafo Javier Iglesias nas oficinas de Salgado+Liñares, Arquitectos e Enxeñeiros, o noso agradecemento dende aquí.

Para estas lonas traballamos coa idea de cubrir o que está representado detrás delas, para o que fotografamos pequenos crucifixos e relevos cunha tela tensada sobre eles. Definíronse en total tres lonas: a máis grande coa escena da crucifixión para o altar maior, e dúas máis pequenas con outras dúas escenas da paixón.

En Témpora buscamos por ese factor de diferenciación no entorno: O local atópase na zona de Salgueiriños -Santiago de Compostela-, nunha área na que podemos atopar varios edificios de oficinas, tanto de carácter público como privado, ademais da coñecida feira que se celebra alí todos os xoves. Os hábitos de consumo desta futura clientela son os que definiron o modelo a aplicar: Témpora é un bar de tapas pensado para quen precisa comer algo sen caer nos vicios da ‘comida rápida’ nin no encorsetamento do menú do día dos restaurantes convencionais.

Baixo esta premisa definimos un local diáfano, tanto na distribución interna como na relación co seu entorno. Na zona adicada ao público establécense dúas áreas diferenciadas, unha cun carácter máis próximo ao das cafeterías convencionais, e outra máis informal, con grandes mesas que actúan como extensións da barra.

A transparencia do local cara ao exterior tamén se levou á cociña, que se abre á zona pública e permite observar a elaboración das tapas. Como carta emprégase toda a parede da barra, visible desde calquera punto do bar, o que permite prescindir de cartas impresas e cambiala mesmo a diario.

Esta combinación de factores fai de Témpora un lugar acolledor no que poder degustar unha selección de tapas nun ambiente relaxado. Un lugar onde podes comer rápido e ben.

Témpora está na rúa Melide, 3-5 en Salgueiriños.

Baixo unha apariencia sinxela temos unha cadeira que aproveita as características do coiro para adaptarse ao corpo, facilitar a traspiración e non só durar senon mellorar co tempo. Os furados do coiro axúdana a ventilar e a amoldarse ás curvaturas complexas. O marco de madeira de faia maciza sobre o que vai montado o coiro ten unha sección que fai que baixo calquera tensión este entre en contacto ca madeira de xeito tanxencial, sen crear bordes incómodos nin puntos débiles e a estrutura portante de variña de metal aporta a axeitada rixidez cun peso visual reducido.

Pretende ser en resumo unha cadeira discreta e honesta onde priman as cualidades de uso e táctiles sobre as visuais. A estrutura portante de variña de aceiro únese aos marcos de madeira de faia acompañándoos paralelamente ás súas liñas. O coiro perforado aporta unha gran adaptabilidade ás formas do corpo, transpiración, tacto agradable e durabilidade. A costrucción modular facilita a creación dunha familia de asentos e a reparación e substitución de pezas.

Para a imaxe gráfica da campaña definimos unha ‘realidade arquitectónica paralela’, cun casco vello feito de latas e con personaxes saídos dunha ferretería. Este universo análogo xera no espectador un forte impacto visual, transmitíndolle a mensaxe da campaña cunha certa dose de ironía.

Este plantexamento gráfico permítenos unha ampla versatilidade á hora de aplicar a imaxe sobre diversos soportes, desenvolvendo desde as clásicas aplicacións de papelería -trípticos, tarxetóns- ata lonas de obra, web e incluso spots para televisión e radio.

View on Vimeo.

Concibido coma unha continuación do taller celebrado o ano pasado, nesta edición foi conducido polo deseñador Martín Azúa e pola mestra cesteira Idoia Cuesta, coa colaboración de cenlitrosmetrocadrado. Durante tres días afondamos na relación artesanía-deseño, estudiando as posibilidades que nos da a aplicación das técnicas de cestería no ámbito do mobiliario e os complementos.

O bo entendemento entre os participantes, así coma a variedade de disciplinas e de xeitos de aborda-los proxectos, criou un clima moi enriquecedor para o desenvolvemento de obxectos. A experimentación cos materiais, cos procesos e coas aplicacións, permitiunos actualizar modelos tradicionais, así coma tamén xerar novos produtos que cubran novas necesidades.

As estancias preséntanse moitas veces coma un lugar artificial, onde a capacidade de relaxación e sosego queda supeditada a un illamento do mundo exterior.

Granmola móstrase coma unha ponte entre fóra e dentro, destacando o factor relaxante que xorde ao contemplar e desfrutar do canto dos paxaros, ao tempo que se invitan a comer, tentando incentivar desta maneira a relación entre o home e o seu entorno natural.

No obxecto empregase por un lado un material impermeable que garante a durabilidade, e polo outro, un material estriado que asegura un bo agarre ao paxaro. A colocación faise no exterior da fiestra soportado por ventosas, o que fai que tanto repoñe-la comida coma cambia-la localización resulte doado.

Un dos hábitos máis saudables da nosa sociedade é o das xuntanzas diante da casa coa familia, cos veciños ou calquera que queira arrimarse a participar de temas máis ou menos transcendentais. Estas xuntanzas facíanse nos chamados ‘mazadoiros’ do liño -consistentes nunhas pedras alongadas colocadas diante da casa, que á súa vez fan de asento-. Co Disque propuxémonos promover esta costume nestes ámbitos nos cales se está deixando de facer.

No desenvolvemento do asento como obxecto traballamos coas ideas de que fose lixeiro, de baixo custo, de montaxe sinxela e que tivese a posibilidade de ser desmontable. Esta peza básica permite a cada persoa facelo con diversos materiais (polipropileno, cartón…) e darlle o acabado que desexe.

O Disque ‘rapeiro’ foi personalizado por Marcos,  mutante creativo e membro de Dios Ke Te Crew, ao que lle estamos fondamente agradecidos.

A xente de Tokonoma Iluminación ten na súa tenda|estudio un espazo adicado a exposicións temporais chamado ‘a caixa negra’. Este espazo aloxa actualmente a exposición ‘Edison bye bye’, unha exposición colectiva que rende homenaxe á bombilla, agora que está a punto de desaparecer.

A nosa particular homenaxe é 1GZ64010496 que rende tributo á xa tradicional bombilla dos pitos, artiluxio de substitución do seo materno, e obxecto industrial xerador de vida. Unha instalación que nos fai reflexionar arredor de como unha función de carácter residual -de feito, é unha das principais razóns para a súa desaparición- se pode converter na súa función principal. A bombilla, coa calor que transmite a esas fráxiles formas de vida, reivindica non só a súa razón de ser, senón tamén a súa dignidade.

A exposición -que conta con obras de Xosé Teiga, Montse Rego, Alberto Aler, Azur González, Uxío López, Enrique Conde, Marga Crespo, Guillermo Charlín, Ramón Míguez, Juan de la Sota e Virginia Barros- poderase ver durante os meses de febreiro e marzo na ‘caixa negra’ (Tokonoma Iluminación. Hórreo, 170. Santiago de Compostela) ou na súa galería virtual.

No plantexamento inicial destacaba sobre todos os condicionantes a versatilidade: en canto que reutilizable, o sistema construtivo do stand debería ser adaptable a diversas distribucións e extensións, característica que habería que resolver xunto coas habituais de índole orzamentaria e de prazo de execución. O plantexamento do espazo contempla a definición de catro áreas: atención persoal, exposición de contidos -con paneis informativos-, área de conferencias e zona relax.

O espazo ven definido por unha tarima de módulos irregulares pechado por un sistema de paramentos de policarbonato celular translúcido, que transmite unha imaxe máis moderna e menos ríxida e que nos permite resolver múltiples distribucións. As distintas áreas veñen definidas pola súa distribución en planta -que deriva das funcións a cumplir- ou por elementos singulares. Así, por exemplo, un puff de grandes dimensións articula a área de relax, transmitindo o carácter acolledor do SUG. A área de conferencias pódese pechar con paneis móbiles, de xeito que podamos adaptar o aforo e a permeabilidade do espazo ás necesidades de cada conferencia.

O resultado final transmite a imaxe dun sistema universitario moderno, pero cun carácter acolledor.

Nesa primeira serie traballamos cun plantexamento común para o soporte: empregamos un formato amplo -que contén toda a información nun só golpe de vista-, que pregamos para reducilo a un formato manexable. As tapas duras aseguran a durabilidade do folleto e reforzan a súa validez como elemento de consulta en detrimento do concepto ‘usar e tirar’.

Para os talleres de automoción desenvolveuse unha gráfica con reminiscencias da industria de comezos do século pasado -papel kraft, iconografía, e cores e tipografías con certo regusto retro-. Ao colgalo, o peso das tapas fai que se desaliñe o eixo natural do formato, a maquetación dos contidos gráficos inclínase de xeito que compense esa inclinación do formato cando se colga.

Na publicación para os centros educativos escolleuse o factor ‘colaboración’ como idea fundamental a comunicar -o slogan da campaña fíxase no muro- co trasfondo dunha escenografía propia de calquera centro educativo. A nivel compositivo destaca a forza do slogan no muro de cartón, que funciona tanto de elemento da escenografía de fondo como da maquetación dos contidos.

No caso do tríptico, plantexamos a idea de ‘mobilidade’ como eixo articulador da mensaxe, idea que orientou tanto o tratamento gráfico coma a concepción do propio soporte físico. Dentro das características propias de cada unha destas publicacións, en todas elas se traballou co obxectivo común de atraer a atención e contribuír á mensaxe mediante o tratamento gráfico. Transmitimos a idea de mobilidade mediante referencias ás tarxetas de embarque no tratamento gráfico, os elementos ornamentais baseados en tramas gardan unha clara vinculación con documentos identificativos coma os pasaportes.

O noso traballo desenvolveuse dentro deste último grupo de servizos, realizando a comunicación gráfica das I Xornadas de Mocidade e Sexualidade ‘Sexuando’, así como campañas informativas relacionadas coa comunidade LGBT ou o día mundial da SIDA.

Para ‘Sexuando’ desenvolvemos unha imaxe de marcado carácter retro, reivindicando a necesidade de terse dado xa este tipo de xornadas hai moitos, moitos anos. A campaña ‘Entendo’ trata de facer visibles todas as orientacións e identidades sexuais presentes na sociedade, mentres que para o día internacional da SIDA desenvolvemos a campaña ‘creatiVIHdade erótica’, que afronta esta realidade desde unha perspectiva desprexuízada e desinhibidora.

Dentro das particularidades de cada unha das encargas, en todas elas é percibible un eixo de traballo común: dotar á comunicación destes temas dunha aura de normalidade, que durante tantos anos lles foi negada.

A totalidade do proxecto foi concibido e desenvolvido en colaboración con Ana Filgueira, arqueóloga e antropóloga, quen realizou un profundo proceso de investigación. A partir de toda a información recollida e estruturada plantexamos un fío argumental que se articula sobre dous eixos: espiritualidade e aproveitamento de recursos naturais.

O espazo expositivo principal, no que se mostra un condensado da riqueza arqueolóxica e antropolóxica do concello de Moraña, articúlase arredor dunha construción simbólica -mistura de curro, foxo e mámoa- que fai reflexionar sobre a presenza do círculo, forma arquetípica, ao longo dos séculos. En espazos contiguos á sala principal reflíctense outros aspectos relativos ao espiritual -representado en obxectos e lugares que perduran ao longo do tempo e das crenzas- e á función primixenia de escola que tiña o edificio.

A carga informativa recae nos paramentos da sala, nos que se desenvolven os distintos eixos do concepto expositivo, mentres que diversos obxectos complementan o significado da construcción central, aportando información sobre curros, foxos e mámoas.

Este ano elevamos a cuestión do presente de nadal do estudio a nivel de proxecto interno. O outono frío que tivemos marcounos o camiño a seguir: había que xerar un obxecto que proporcionase calor, pero non calor físico, senón humano -que tamén caldea á súa maneira-. Deste xeito xorde Centropía, un obxecto que articula unha das mellores fontes de calor humano, a conversación.

Hoxe a vida da xente esta orientada en paralelo, tanto de xeito físico coma mental. Estamos todos distraídos mirando para a televisión e non somos conscientes dos que temos ó lado. En vez de múltiples relacións mutuas que crean unha rede social temos só unha unidireccional do ‘todo’ ou ‘masa’ cara nós a través dos medios e que non permite a resposta. Estoutro modelo, pola contra, lévanos ao illamento e a uniformidade de pensamento. Unha reacción a todo esto é o fenómeno da web 2.0 e as súas multiples expresións -redes sociais, blogs, wikis…- pero carece dunha cousa fundamental, a compoñente física.

Esta pía para pousar ou colgar na casa ou traballo invita á xente a reunirse, comer e falar ao seu arredor facendo de centro físico dun acto social. A  novidade de Centropía non está no obxecto, senón no contexto. Cambiamos o ámbito de uso, cambiamos o contido e conservamos a función para a que foi creado. Pero o cambio de usuario fai que se engada esa nova función de socialización que estabamos buscando -despois de todo, o ser humano é un animal social-.

Centropía foi desenvolvido en colaboración con Adrián Freire, deseñador industrial e compañeiro de batallas.

Nesta edición traballamos coa idea de que o alumno excelente é aquel que observa detidamente o mundo que o rodea e aprende del, para finalmente proxectar ese coñecemento na sociedade. Para isto empregamos un estilo gráfico propio dos cómics, no que caracterizamos ao alumno como un suxeito cun grande ollo -metáfora do alumno que observa e aprende- que dialoga con obxectos -símbolos de distintas áreas de saber-.

El País. Nova xeira do feito en Galicia.

O blog de Manuel Gago. Un ferradiño por presentación.

Cenlitros en Miraxes (TVG). Programa do 8 de novembro.

Expansión. Algo más que trípticos (pdf).

En todo caso, antes de que se acabe o ano haberá novidades, tanto na páxina do estudio como neste blog. Tentaremos que sexa máis cedo que tarde.

Queremos dar as gracias a Alfredo, Fran, Eva, Attua, Alejandro, Cruz, Amparo, Bárbara, Eva, Fabio, Francisca, Camilo, José María, Rosa, Adolfo, Isabel, Albino, Aurora, Puri, Olga, Elisa, Martín, Carlos, Elena, Edgar, Xana e Maruxa por conseguir que sexamos un pouco menos ignorantes que antes de comezar o taller. As fotos do taller son de Xana, Fran e Martín.

Froito deste plantexamento xurde Moolo, un obxecto a cabalo entre distintas tipoloxías de mobiliario (é un carriño, pero tamén un asento, e unha mesa, e un contedor), un obxecto cun vocabulario de formas primarias e de fácil comprensión, un obxecto flexible e manexable que estimula a capacidade imaxinativa dos cativos. Un obxecto -en definitiva- cunha concepción aberta, desprexuizada, como a mirada dos nenos.

Fendo resolve estas dúas premisas adoptando e actualizando a linguaxe formal dos bancos clásicos, coidando especialmente a ergonomía. O factor diferenciador ven dado polo quebro, co que xera un espazo que favorece a relación entre os usuarios, reforzando a función social que se lle supón ao espazo público. Ademais da versión quebrada, a liña complétase coas versións recta e butaca.

O taller -dirixido por Martín Azúa e que conta coa colaboración de Carlos Fontales (mestre cesteiro) e uns servidores- xirará en torno ás posibilidades que teñen os procesos e materiais artesanais, centrándonos fundamentalmente na disciplina da cestería, nos ámbitos da cultura do proxecto contemporáneo.

Podedes obter máis información poñéndovos en contacto coas fundacións organizadoras: a Fundación María Martínez Otero e a Fundación Centro de Artesanía de Galicia.

Para este traballo desenvolvemos unha nova marca Uxía, na que traballamos coa tipografía para conxugar nos seus trazos madurez e frescura. No libreto empregamos como eixo as fotografías e intervencións artísticas de Quim Farinha, de forte carga simbólica, que complementamos con ilustracións e novas fotografías, na procura dunha mensaxe común.

O noso foi un exhaustivo exercicio de interpretación do traballo de Uxía -tanto da obra global como de cada un dos temas do disco- e do traballo de Quim, buscando no traballo de deseño e maquetación a cohesión entre as distintas partes coa finalidade de que todas elas emanasen ao unísono todos os matices que poboan este ‘eterno navegar’.

Desenvolvemos para a Fundación a súa imaxe corporativa, así como diverso material promocional das súas actividades. No desenvolvemento da marca quixemos destacar a importancia da tradición oral na transmisión do patrimonio inmaterial, que representamos cuns seres mitolóxicos. No material promocional tamén se trata o patrimonio como un vehículo de vertebración interxeracional, empregando elementos que transcenden ao puramente gráfico.

De entre os traballos realizado para a Fundación cabe destacar ‘Xunguindo tempos’, un documental de dúas partes: a primeira adicada á traxectoria da Fundación desde a súa xénese e a segunda adicada a expoñer o contexto arqueolóxico e antropolóxico da Eira dos Mouros, un castro que foi obxecto de estudio por parte da Fundación. Neste traballo asumimos as actividades de guión -xunto coa antropóloga Ana Filgueiras- e de coordinación do proxecto, ademais do traballo gráfico asociado.

Sen entrar en fondas reflexións sobre os motivos da emigración, o que ten de bo e de malo para as sociedades galega e de acollida e o xeito de solucionalo, o que está claro é o feito de que emigración sempre houbo e -seguro seguro- sempre haberá. É por isto polo que no estudio nos puxemos a traballar nun ‘produto’ orientado á comunidade exterior e que abordara o fenómeno desde o punto de vista da vinculación familiar, un obxecto que tivese fundamentalmente unha función emocional. Velaquí o resultado.

Como todas as nais saben, a forma máis rápida de chegar ao corazón dun fillo é a través do seu estómago. É por isto polo que, cando estes collen o camiño da diáspora, envíanlles periodicamente mostras do seu cariño en versión dixerible (chourizos da casa, conservas, algo de beber para invitar aos compañeiros,…).

Co Moio tratamos de reforzar o valor emocional do paquete -o valor gastronómico é insuperable- facendo da apertura do paquete unha eclosión de sensacións do fogar. Unha caixa, anódina no seu exterior, que ao abrila desprégase totalmente, deixando á vista o seu estampado interior. Composicións de motivos gastronómicos ordénanse nunha distribución que recorda ao hule da mesa da cociña da casa.

No interior, os produtos do país distribúense en varias capas, separadas por virutas de cartón, polo que a acción de abrir o paquete convértese nunha secuencia de pequenas sorpresas mentres se vai descubrindo o contido.

Unha vez cumprida a función principal a caixa conserva a súa utilidade. Si a pregamos do revés obtemos unha caixa para gardar todos aqueles obxectos que nos digan que, aínda que se estea lonxe, hai quen se acorde de un.

O Concello de Santiago e a Cámara de Comercio convocan todos os anos o Premio Manuel Beiras, que ten como obxectivo recoñecer o esforzo das empresas de Santiago de Compostela no proceso de facer normal o uso da lingua galega.

Nesta edición do 2007 -a oitava- o xurado tivo a ben concedernos o premio na categoría de empresa de nova incorporación ao galego, decisión que nos honra enormemente.

Queremos aproveitar para dar a noraboa aos outros dous premiados, o Dado Dadá -jazz+galego é un magnífico exercicio de normalización- e a Federación de Libreiros de Galicia.

Desenvolvemos a produción da entrega de premios da edición do 2007 na súa totalidade -desde a imaxe gráfica ata a xestión de provedores dos distintos servizos-.  Dúas foron as ideas nas que baseamos o concepto xeral para os dous actos, tanto a nivel gráfico como escenográfico. Por un lado comunicar a esencia dos premios como un galardón ao traballo e á constancia nos estudos do propio alumno. O outro concepto deriva do eslogan da Consellería para este curso académico, ‘A educación está a cambiar Galicia’, no que se recalca a importancia da educación no progreso da sociedade.

Plantexamos entón unha metáfora visual na que se expresa o cambio da sociedade mediante un sistema mecánico en movemento, no que a enerxía de avance é aplicada polos propios alumnos, e aplicamos este concepto gráfico nos diversos soportes que pedía o encargo.

O traballo escenográfico baseouse na creación de ambientacións coherentes coa imaxe gráfica cun mínimo de elementos, reforzadas co emprego da imaxe noutros soportes complementarios -camisetas, bolsas, soportes dos diplomas…-. Co mesmo plantexamento desenvolvemos unha animación na que vemos aos alumnos -caracterizados polo birrete e en representación pixelizada- interactuar co sistema mecánico.

Para o desenvolvemento da imaxe gráfica traballamos con obxectos propios desa escenografía doméstica levados ao ámbito de actuación dos arquitectos. Desta maneira, convertimos o plano do casco vello nun tapete de ganchillo, concentrando nun único obxecto toda a polisemia que plantexa a instalación. Entre as aplicacións creadas destaca a tarxeta de visita, que serve tamén de packaging para unha chocolatina -complemento do café ao que se invita aos visitantes da instalación- reforzando os valores de amabilidade e hospitalidade.

Un recén inaugurado estudio formado por tres deseñadores sen apenas experiencia previa atópase na tesitura de ir na busca de potenciais clientes. Por estas latitudes é habitual, cando se vai de visita á casa de alguén, levarlle algún presente -’un detalle’-. Partindo desta base traballamos na idea dun pequeno obsequio que nos servise como carta de presentación, como pequeno concentrado da filosofía que está detrás do estudio, pero que á vez cumprise unha función para o obsequiado.

O resultado dese proceso foi esta lata de conserva, que contén semente de herba e substrato vexetal. Con só abrir a lata e regala obtemos un pequeno xardín, un ‘ferradiño’ de verde no medio do sempre especulativo espazo de traballo.

Ao empregar unha lata como soporte tratamos de facer referencia ao sector conserveiro coma xerme do tecido industrial galego -sector no que o deseño puido aportar moito ao longo dos anos- pero tamén á cuestión minifundista -piar fundamental da idiosincrasia do país, mal que nos pese-. A carga funcional recae na herba, cuxa capacidade de actuación sobre os cinco sentidos trata de levar a ergonomía a ámbitos que van máis aló do estritamente biomecánico.

No estudio somos moi amigos de participar no proceso produtivo dos obxectos que deseñamos. Neste caso non iamos ser menos e convertimos a mesa do estudio nunha peculiar cadea de envasado. As latas e o seu proceso de peche correu por conta de Conservas Cortizo, aos que agradecemos fondamente a súa colaboración desinteresada.